Singer/Songwriter? Zanger/Tekstschrijver?

april 19, 2014
Opgeslagen in Diversen | Geef een reaktie

Middelbare-schoolengels

Ondertussen durf ik te beweren, dat 90% van wat pop- en aanverwante muzikanten in Nederland willen overbrengen, bezingen zo je wilt, in middelbare schoolengels vastloopt. Doordat dit engels waarschijnlijk rechtstreeks wordt bedacht op basis van die gebrekkige woordenschat komt het op mij vrijwel altijd als namaak over. Ik hoor klonen van engelse en amerikaanse bands. Hun teksten zijn het voorbeeld, hele zinsdelen worden gekopiëerd en net iets anders door onze landgenoten ingepast in de akkoordenschema’s. De namaak in het tekstschrijven en hoe normaal die is geworden – onze popacademies gaan voor in het gebruik van engels – blijkt al uit de beroepsnaam ”singer/songwriter”. Ik stel mezelf wel eens desgevraagd voor als ”zanger/tekstschrijver”.

Engels in Nederland zou de voertaal moeten zijn

Niet zo lang terug heb ik een stelling ingebracht op stand.nl : ”De overheid moet zo spoedig mogelijk het engels als voertaal in Nederland verplicht stellen. Die taal biedt ons een enorm achterland voor onze industrie, dienstensector, cultuur, al wat ons land waardevol maakt” (beknopt samengevat). Advokaat van de duivel, heet dat.
Uiteraard is die stelling niet door het radioprogramma overgenomen, maar ik had de onverwachte eer op erg lelijk commentaar van lezers te worden getracteerd, die mijn stelling hadden zien staan. Het was duidelijk, dat ik aan een kostbare schat had zitten morrelen: onze taal.
Gek, dat die schat in de popsector niet gemeengoed is…
Ik vermoed dat het hierdoor komt:

Alleen in het engels kan een popmuzikant carrière maken in het buitenland

Popmuzikanten in dit land denken, dat engels nodig is om carrière te maken.
Ik hoor vaak het argument, dat nederlands daarbij niet helpt.

De popmuziek die ik heb leren waarderen was een exportartikel met grote invloed.
Sterk ritme, betaalbare instrumenten, een onorthodoxe manier van zingen waar het conservatorium niet voor hoefde en teksten op onderwerpen die me aan het hart lagen. Dat had ik wel door dankzij dat middelbare schoolengels. Bye, bye, love! was snel begrepen, en het kwam vaak terug. Tussendoor zaten onbegrijpelijke woorden, maar dat was gewoon even geduld hebben. Bird dog klonk prima, maar het beest kende ik niet. De Everly Brothers werden bekend en beroemd. De Blue Diamonds deden ze na. Er kwamen zelfs goede verkoopcijfers van hun surrogaat. Afijn, het leek erop dat het zo moest als je ook beroemd wilde worden. Velen wilden dat, misschien ik stiekum ook.

De band met het publiek

Wat ik me toen nog niet realiseerde was hoe vanzelfsprekend er een band kon ontstaan tussen jou en je publiek als je in dezelfde taal spreekt en zingt. In Engeland zag ik dat bij de Beatles : jongens en meisjes, die ze kenden in Liverpool, die exact wisten of anders wel binnen een seconde konden snappen waar ze over zongen, want het ging in hun dialect. De verstandhouding knetterde tussen beide partijen als electriciteit op een hoogspanningskabel. Ze hoorden beide onmiddellijk de eenheid tussen tekst en muziek en begrepen elkaar feilloos.
En die verstandhouding kan er niet zijn tussen nederlanders die hun dagelijkse taal inruilen voor eentje van overzee als er gezongen wordt.

Hoe vaak heb ik niet meegemaakt, in jamsessies bijvoorbeeld, dat het publiek, glas in de hand, enthousiast aan het kletsen slaat zodra de band de zoveelste cover speelt. Het is engels, alsof radio 3 aan staat, je verstaat er de helft niet van dus je kan je omdraaien en met je vrienden kleppen. Met noodlottige gevolgen voor de band – wordt niet goed naar geluisterd – en voor het publiek – dat schreeuwen moet voor de verstaanbaarheid – waarna de band harder gaat spelen, het publiek harder brullen en zo biedt men tegen elkaar op. Doofheid aan het eind van de avond.

Maar zo ging het niet met de Beatles en de Stones, kijk maar naar die beelden van die optredens daar. De gezichten zijn daar naar elkaar toegekeerd, de ogen wijdopen, lippen bewegen mee, lijven ook trouwens, je ziet iets aandacht en interesse. Zoals dat bij Bløf gaat, Marco Borsato, Daniël Lohues (want zo anders is dat Drents niet), bij Nielson.

Namaak levert armoede op

Ondanks die voorbeelden blijven de meeste popmuzikanten hier maar hun engelstalige idolen imiteren, helaas, in muziek en tekst. Gevolg: armoede in de onderwerpen. Gitaarakkoorden worden nagespeeld, er moet nog even een tekst overheen (sommigen zeggen openlijk, dat geen hond naar teksten luistert; wat inderdaad kan kloppen (het nederlandse publiek beheerst het engels lang niet goed genoeg!), maar ze kunnen wel gelezen worden. Vele vallen dan door de mand. Als de band maar de juiste manager vindt met de juiste kontakten in het Gooi wil de bekendheid echter soms toch wel komen.
Dan worden toch fans gekweekt, al is het maar bij de schrijvende pers die misschien meer dan gemiddeld engels snapt, de cd’s gratis ontvangt en rustig beluistert onder de koptelefoon. Inlay erbij met de tekst en je krijgt een idee met je middelbare schoolengels. Dat doen ook de fans die de cd’s uitpluizen en zo soms kunnen meezingen tijdens optredens. Daar worden ze tussen de nummers door wel weer in het nederlands toegesproken door de band… De behoefte aan kontakt is er kennelijk wel!

Kommentaar

Reageer

Voor een reaktie: vul het formulier hieronder in.

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren.

Recent


Rubrieken


Archief


WerkveldWebsites