De doppen uit de oren

november 8, 2017
Opgeslagen in Diversen | Geef een reaktie

Moet ik gaan geloven, dat het eind in zicht is van jarenlange gehoorbeschadiging door oorverdovende pop en aanverwante?  Wie de kop van Robert van Gijssel’s recensie leest in de Volkskrant van 31 oktober 2017, in de bijlage V, pag. 8, zou dat kunnen gaan vermoeden : ”Eenmaal op stoom speelt het Noorse Okkultokrati in de oude Melkwegzaal iedereen de doppen van de oren”. Ze konden er gerust uit, die doppen, dus. Het gevaar geweken. Maar het tegenovergestelde kan ook: ze speelden zo loeierhard, dat zelfs de doppen uit de oren trilden. Het gevaar gestegen.

Ik jamde vaak in de Melkweg, toen Jan Jacobs aan die jams met een grote zandloper elke sessie 10 minuten speeltijd gaf. Ruim twee uur duurden die sessies samen. Geen oordoppen nodig, niemand had ze, de oren gingen risicoloos wijd open. Waarom houden recensenten de waarheid zo hardnekkig onbenoemd in hun vaak zo bloemrijk beschreven concerten : de decibellenmeter staat vrijwel constant in het rood. Ze hoeven hun oren toch niet per sé te laten hangen naar de trommelvliesvernielzucht van dove rockers? Van Gijssel gaf vier sterren aan de avond in de Melkweg en zag ”nieuwe heavy tijden” in het verschiet. Geen woord van kritiek over de decibellenplaag die met heavy meekomt.

Kommentaar

Reageer

Voor een reaktie: vul het formulier hieronder in.

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren.

Recent


Rubrieken


Archief


WerkveldWebsites